“That’s just what I need. A clean place, reasonably priced”.

Entering the town of Twin Peaks.
Ik spreek bijna twintig jaar aan notitieboekjes in met een monotone stem. De digitale Olympus hou ik losjes in mijn hand. Diane van het robot-secretaressebureau Happy Scribe zal mijn mompelingen tot zinnen verwerken, als ik tenminste dat kabeltje kan vinden.

De notitieboekjes liggen in een roze mand onder een koffietafeltje van Ikea. Dit was de mand waar ik niet zo heel lang geleden nog rompertjes en luiers in bewaarde. Het was mijn zwangerschapsstic om alle spullen in huis in een passend mandje op te bergen. Overal staan nu lege mandjes.

Op de koffietafel heb ik een viertal kristallen geplaatst, die zachtjes glinsteren in de herfstzon. Seleniet, bergkristal, roze kwarts, amethist. Ik ben niet bijzonder spiritueel maar als kind verzamelde ik fossielen en kristallen, ik voel dat ik deze lust tot spelen, ordenen en bewonderen meer dan ooit nodig heb. Op de tafel liggen verder nog wat boeken die ik graag wil lezen (Een Einde Aan Uitstelgedrag, Petr Ludwig) en rekeniningen die al maandenlang een plaats in een map moeten krijgen.

Eindelijk ben ik op weg naar dat rustige dorp in de bossen. De moord is gepleegd, de vragen zijn legio. Wie was dat dode meisje, vraagt de bijna-veertiger zich af. Wat probeerde ze te verbergen? Voor wie was ze bang? En waarom is haar handschrift zo slecht? Ik heb koffie paraat en bak morgen ofzo wel kersentaart.

The Journey, by Mary Oliver

One day you finally knew what you had to do,
and began, though the voices around you kept shouting
their bad advice– though the whole house began to tremble
and you felt the old tug at your ankles.
“Mend my life!” each voice cried.
But you didn’t stop.
You knew what you had to do,
though the wind pried with its stiff fingers
at the very foundations,
though their melancholy was terrible.
It was already late enough, and a wild night,
and the road full of fallen branches and stones.
But little by little,
as you left their voices behind,
the stars began to burn through the sheets of clouds,
and there was a new voice
which you slowly recognized as your own,
that kept you company
as you strode deeper and deeper into the world,
determined to do
the only thing you could do—
determined to save
the only life you could save.

Deel mij!