Kindervreugd

Kindervreugd

Ik had de klok toch stilgezet het tikken
verstoorde mijn concentratie
het witten, polijsten,
onderbroken door tochtige kieren en
bladderende vernislagen.

Ik blijf het afval sorteren maar de zakken
stapelen zich tegen de gevel op.
Kraaien pikken het plastic open
en gaan lachend aan de haal met wat ik
als onwenselijk had geclassificeerd.

Uitstulpingen, knoesten,
het geeft niet dat dat armpje kapot is schat.
Ik vraag me af wat de correcte manier is
hoe ik diep van binnen voelen moet
terwijl ik met eieren jongleer.

Witte uitlopers graven ongegeneerd
door de fundering heen. Onder is boven
maar buiten moet buiten blijven
vertel ik de doornstruik op de drempel
en de stemmen in de regenton.

Samen zingen we nog een keer
de alleroudste zeemansliedjes
Om het loeien van de storm te overstemmen.

Ik brei een nieuwe navelstreng,
spindel spinrag tot verhalen
klad in steno op oneven dagen
teentjes, tien. Herhaal, herhaal.

Ik bak hartenkoekjes die nog kloppen.
Eet ze, neem ze, nu ze warm zijn.
Hoe lang dat duurt dat weet ik niet.
Ik had die klok toch stilgezet.

Deel mij!

But flying.

Zwagerman-het vijfde seizoen

Eén boek, tientallen aantekeningen en ezelsoren: oh ja, dit moet ik lezen, deze film moet ik kijken. Ik sprokkel nieuwe pareltjes bij elkaar met Het Vijfde Seizoen, heerlijke essays over literatuur en kunst. Vandaag het afscheid van de schrijver.

Dag Joost Zwagerman. Bedankt voor al die tips en alle mooie verhalen. Over de arme Edie Sedgwick die vermalen werd door The Factory van Andy Warhol. Een hilarisch interview in derde persoon met Norman Mailer. Het monument voor een verloren vader, over Martin en Kingsley Amis. Een parade van al die creatievelingen die koketteren met geestesziekte: “Van oudsher hebben kunstenaars en schrijvers zichzelf en elkaar geballoteerd op de al dan niet latente aanwezigheid van wat de dichter Michael Drayton in de zestiende eeuw ‘that fine madness’ noemde”.

En dan flink slikken bij essays over zelfmoord als handelswaar. Met zinnen als “van doodsverlangen kun je uitstekend slapstick maken”. Of een simpele eindconstatering die in dit nieuwe licht ineens diep triest is: “Linda Marchiano-Lovelace-Borman is drieënvijftig jaar geworden”. Bedankt Joost. En veel sterkte voor familie en vrienden.